Hugo Helderziend

Geschreven op 13 Sep 2014

Een woord uit een waargebeurd verhaal. Een woord dat nog niet gebeurd is. Een woord dat noch, door het verleden noch door het heden wordt bezit. Dat is het woord dat Hugo schrijft. Hij is helderziend. Hij schrijft waargebeurde verhalen van mensen, voordat ze het meemaken. Vrolijke gebeurtenissen, droevige gebeurtenissen. Hugo Helderziend ziet het. Hij koestert elk verhaal die hij ziet en geniet van elk woord die hij daarvan schrijft. Zelfs met de kleinheid van zijn geschreven boeken, is het niet de toekomst meer als zijn boek uitkomt. Tijdens het schrijven, maken de personen het verhaal mee. Het zal niet nieuw zijn, als zijn boek eindelijk verschijnt op de planken of op het internet als E-book.

Grote bekendheid heeft Hugo Helderziend gekregen met zijn boeken. Het duurt niet lang, voordat hoofdpersonen achter hun eigen, waargebeurde, geschreven verhaal komen. Veel personen worden woedend. Voor zowel de vrolijke als de droevige verhalen spreken mensen hun verontwaardiging over uit. Vrolijke verhalen worden beschouwd als gestolen van de echte hoofdpersoon. Het is niet origineel en zij hadden net zo goed dat boekje kunnen schrijven over hún eigen verhaal. Hugo zou profiteren van hún geluk. Hugo biedt dan het overgrote deel van zijn grote winst aan en hebzucht legt hun het zwijgen op. Droevige verhalen worden beschouwd als belediging. De spot wordt gedreven met hun lijden. Zij hebben geleden en Hugo zou daar te makkelijk mee omgaan. Hugo zou profiteren van hún ongeluk. Hugo biedt dan het overgrote deel van zijn grote winst aan en hebzucht legt ook hun het zwijgen op.

Toch blijft Hugo Helderziend schrijven. Zijn gave is bekend bij hem en hij weet dat hem vele negatieve reacties kan verwachten. Mensen zullen altijd boos worden over zijn verhalen. Na de ervaring van de vele boeken die hij geschreven heeft, weet Hugo dat zijn verhalen nooit nieuw zullen zijn. De hoofdpersoon zal altijd het verhaal al meegemaakt hebben op het moment dat het uitgegeven wordt. Toch blijft Hugo schrijven. Het is noch de faam noch het geld, waar hij naar verlangt. Het is noch de wil om de beste schrijver te zijn, waar hij naar verlangt. De schoonheid van de verhalen, zowel droevig als vrolijk, dwingen Hugo tot schrijven. Hij is slaaf van zijn passie, ondanks alle woeste negativiteit.

Toch is niet iedere hoofdpersoon zo woedend als ze gewoonlijk zijn. Het is bijna niet te geloven, maar enkele zijn dankbaar. Enkele nemen de tijd, om hun eigen verhaal te lezen. Enkele leggen hun bevooroordeelde trots aan de kant, om Hugo's kant te leren kennen. Die enkele zien het hart dat Hugo heeft. Naast de gave om de verhalen te zien, heeft hij ook de gave om mensen te helpen. De prachtige en troostende manier waarop Hugo Helderziend schrijft brengt tranen in die specifieke lezers. Ze lezen dat ze niet alleen zijn. Ze lezen dat ze niet uniek zijn in hun lijden. Hugo staat voor hun klaar met het geschreven woord. Hij schrijft nederig tegenover de hoofdpersoon. Origineel of nieuw is Hugo's woord niet. Toch raakt Hugo's woord hun diep in het hart. Hugo's woord versjouwt elke zware steen en langzaam verschijnt er een raam in de traumatische muur die de lezers zelf hebben opgebouwd rond hun hart. Het zijn slechts die enkele lezers die de moeite nemen om Hugo te bedanken.

Van de tien boeken die Hugo schrijft, is er hoogstens één lezer die zo geraakt wordt door zijn eigen verhaal. Van die tien boeken zijn er meer dan tien mensen woedend op Hugo. Het is het waard. Grote waarde hecht Hugo aan het helpen van die enkele mensen. Zelfs als hij dan nog veel meer woede over zich heen moet krijgen van de meerderheid.

Niet door hebzucht naar waardering blijft Hugo schrijven. Van de vele lezers waardeert bijna niemand de verhalen zoals Hugo het verlangt. Van die paar lezers die het wel waarderen is nog een kleiner deel daarvan waarvan Hugo weet dat hij gewaardeerd wordt. Het is alles wat Hugo verlangt. Die enkele lezers geven Hugo's leven alle waarde die hij verlangt.

Share on social media:

twitter googleplus