Over mij

Theo Schutte

Moed, creativiteit en eerlijkheid zijn mijn sterke eigenschappen. Deze sterke eigenschappen wil ik illustreren met mijn verhaal van mijn studie worstelingen.

Mijn sociaal wetenschappelijke master heb ik niet kunnen afronden. Na het eerste jaar succesvol voltooid te hebben, begon ik aan het tweede deel van mijn studie. Vol goede moed ging ik mijn scriptie in. Ik had de moed om anders te denken en het anders te doen dan de conventionele weg.

In het eerste jaar had ik creatieve essays geschreven om te tonen dat schrijvers persoonlijker zouden moeten schrijven. Een sociale wetenschapper zou niet moeten streven de lezer te overtuigen met zijn expertise, maar zou moeten streven met de lezer te verbinden door zijn kwetsbaarheid te tonen.

Voor dit ideaal streed ik in mijn eerste jaar. Mijn thesis zou persoonlijk zijn. Mijn kans was gekomen om mijn idealen hoog te houden en mijn creativiteit te bewijzen. In het advies van compromissen maken kon ik mij niet vinden. Compromissen kunnen belangrijk zijn, maar grenzen stellen ook. Het was belangrijk voor mij om mijn idealen te proberen te verwezenlijken. Hoe kon ik eerlijk mijn idealen verkondigen, als ik niet probeer zelf te leven naar mijn idealen. Daarnaast had ik genoeg wetenschappelijke literatuur om mijn standpunt te ondersteunen. Het lukte mij niet om een begeleider te vinden die ik kon meekrijgen met mijn idealen.

Ik identificeerde mij teveel met mijn thesis. Na een jaar van worstelingen, had ik behoefte aan een nieuwe start. Ik realiseerde mij dat ik niet mijn werk was. Mijn waarde van wie ik ben hoef ik niet te meten aan wat ik presteer. Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Mijn ideaal om met de lezer te verbinden gaf ik op. Alle literatuur en idee├źn die ik had gaf ik op. Ik zou mij weer focussen om de lezer te overtuigen met mijn expertise.

Ik besloot mee te gaan met een onderwerp van een begeleider. Dat onderwerp had echt niks meer te maken met met alles waar ik in het jaar daarvoor mee bezig was. Ik was niet mijn thesis. Mijn thesis was gewoon iets wat ik moest doen. Mijn waarde als persoon is niet afhankelijk van wat ik doe.

Meer dan een half jaar heb ik gestreden om te schrijven wat goed genoeg voor mijn begeleider zou zijn. Ik besloot mij niet meer te verzetten, maar met de stroom mee te gaan. Wat ik inleverde, bleek niet goed genoeg te zijn. Ik miste onderzoeksfocus. Ik vroeg om hulp, maar mijn begeleider kon mij daar niet bij helpen. Mijn scriptie strandde en na bijna twee jaar, was ik geen stap vooruit gekomen. Ik had weer geen onderwerp en geen begeleider.

Ik besloot te stoppen met mijn studie. Ik ben optimistisch. Bovendien heb ik een waardevolle les geleerd uit dit verhaal. Ik ben goed genoeg. Ik hoef mij niet te identificeren met mijn werk. Daardoor kan ik mijzelf geven in mijn werk, zonder dat ik mij moet beperken om mijzelf te bewijzen. Daag mij uit, maar respecteer mij niet om wie ik zou kunnen zijn, maar om wie ik ben.