Rollende Illusie

Geschreven op 30 Mei 2014

Voor mij rekt een roltrap tot in de hoogte zich uit. Ze staat stil, net zoals ik voor haar. Voor lange tijd lijkt ze niet te hebben bewogen. Misschien wacht ze. Op iemand. Stiekem verlang ik die unieke persoon te zijn. Dat zij alleen voor mij zal bewegen. Dat ik anders zou zijn dan de andere voor mij. Helaas weet ik wel beter. Voorzichtig stap ik de roltrap op. Ik tast met mijn voet haar eerste trede en zet het voorzichtig neer. Ik wankel en val bijna voorover. Net op tijd vang ik mijzelf op door haar leuningband te pakken. Ik had mij ingebeeld dat zij toch speciaal voor mij zou rollen, tegen beter weten in. Ik verloor daardoor mijn evenwicht en viel bijna. Met mijn andere voet neem ik voorzichtig haar volgende trede. Het waanbeeld dat zij speciaal voor mij zou rollen is verdwenen met deze volgende stap.

Stap na stap volgen, totdat ik halverwege ben. Ze begint te bewegen. Dit zou goed zijn geweest, als ze in de goede richting was gaan bewegen. Het lijkt alsof ze wil zeggen dat ik beter mijn best moet doen. Waarschijnlijk is het gewoon haar manier om plezier te hebben, met mij als leedvermaak. Ik beweeg, maar de wereld lijkt niet te veranderen.

Ik voer mijn tempo op. Langzaam kom ik omhoog. Mijn bestemming nadert rustig, terwijl ik met moeite omhoog beweeg. Ik zie de treden nu tevoorschijn komen van onder. Twijfel komt in mij boven. Ik zou kunnen springen en haar kunnen achterlaten. Echter zou ik daardoor kunnen vallen en haar mij mee laten nemen.

Dat risico durf ik niet te nemen. De twijfel is te groot en ik besluit om stil te staan. Alles zie ik voorbij gaan. Ik sta stil, het is de wereld die aan mij voorbij gaat. De illusie dat de wereld alleen voor mij beweegt wordt al snel weggenomen door het zachte getril onder mijn voeten. Ik ben degene die beweegt, terwijl ik rust. Ik probeer aan niks te denken en alleen maar mij te laten meenemen door haar. Toch knaagt het ontrustende gevoel dat er een einde aan zal komen. Dat ik zo zal struikelen aan het begin en zal vallen over haar richel. Ik geniet van de rust en vergeet het begin. Zonder dat ik het merk sta ik samen met de wereld stil. Ik ben niet gevallen. De onrust bleek niet nodig te zijn. Door de schuine richel heeft zij mij veilig van zich af geschoven.

Ik doe een stap achteruit. Ik zie haar vaart langzamer worden. Ze stopt. Ik kijk verbaasd naar haar en vraag me af wat ze wilt. Ze begint de goede kant op te rollen, alsof ze mij wil uitnodigen. Misschien wilde ze niet dat ik weg ging, dat ze daarom halverwege de andere kant op begon te rollen. Mijn hand leg ik op haar leuningband en het voelt de band voorbij glijden. Ik knijp mijn hand vast en word meegenomen de roltrap op. Ondanks ik sneller kan zijn als ik loop, blijf ik staan. Ik geniet geduldig van de rust tot ik boven ben. Net zoals aan het begin word ik ook bovenaan de vaste grond op geschoven. Zo lang mogelijk heb ik genoten bij haar te zijn. Ik voel de band nog even onder mijn hand glijden. Ik kijk achterom en zie de diepte die zij mij heeft geholpen af te leggen. Ik ben dankbaar.

Helemaal onderaan zie ik een oude man haar treden bestijgen. Ik was alleen met haar, maar dat is nu voorbij. Hij kijkt omhoog en ziet mij staan. Zijn blik vertelt mij om uit de weg te gaan. Ik neem een paar stappen van haar weg en ik kijk achterom. Haar treden zie ik niet meer. Ik zie alleen de ouderwetse bolhoed van de oude man verschijnen. Ik besluit haar maar te verlaten.

Share on social media:

twitter googleplus